Zonet, binnen twee uur, vier keer een kwartier lang namen opgelezen van slachtoffers van de oorlog in Gaza, voornamelijk kinderen van 7, 8, 9 jaar las ik voor, hele klassen vol. Zo nu en dan een meester of juf of een conciërge van diverse leeftijden, 71 jaar, 24 jaar bijv. Het gaat nu nog steeds door dat voorlezen, de komende twee dagen 60 uur lang. Mijn collega Monique Maan van de Nieuwe Kerk nam het stokje van mij over en van de andere voorlezers, zoals Marie Louise en Annemieke, hier op de foto. Hoewel de zon scheen ben ik tot op het bot verkleumd geraakt, duidelijk te weinig kleding aangetrokken, de wind was guur. Mensen die stonden te luisteren waren geschokt door het horen van zoveel namen van kinderen, hele schoolpleinen vol. En ook kleuters waren er bij, 3, 4, 5 , 6 jarigen. Mijn hart is koud geworden. Mijn handen werden verwarmd door de handschoenen die het organiserende groepje mensen voor ons had meegenomen. Zo’n ervaring gaat je niet in de koude kleren zitten, die dringt diep tot je door. Hoe erg het is, hoe verschrikkelijk en hoe verschrikkelijk machteloos veel mensen zich voelen. We willen wat doen. Dit was wel het minste wat we konden doen. Maar het is niet genoeg. Deze week is het vredesweek. Niets doen is geen optie is het thema. Wat te doen? Wat helpt? Bezig blijven met het thema vrede ieder op zijn eigen vierkante (kilo)meter, dat heeft zeker zin. Dan zal het op een dag vrede zijn.
